Leven in het vissersdorp
Singo is een eiland voor de zuidelijke kust van Iran. Het is er warm en droog - vlak achter het dorp beginnen de dorre zandduinen waar amper begroeiing is, zoals een woestijn (waar de jongens van het dorp gaan racen). Gelukkig zorgt de zee voor verkoeling en voor… werk! Veel mannen op het eiland zijn vissers; ze trekken er met hun bootjes en netten op uit.
Iran is een van de weinige landen in het Midden-Oosten waar geen Arabisch wordt gesproken. Dit oude wereldrijk is trots op zijn verleden en op zijn oorspronkelijke taal, het Farsi (of Perzisch). Maar wanneer buurjongen Ayat op Google zoekt, typt hij wel Arabische lettertekens en beweegt de cursor zich - anders dan bij ons - van rechts naar links.
Dorp in beroering
In het stadje bij de zee staan witte huizen dicht bij elkaar gebouwd, met torentjes op het dak, die zorgen voor de constante aanvoer van frisse lucht. Daartussen lopen smalle steegjes - nauwelijks verhard - waarboven wasgoed hangt te drogen en waar zelfs jonge kinderen op brommertjes doorheen rijden. De hitte zindert boven de daken; slechts hier en daar staat er een schrale boom in het dorre landschap.
We nemen een kijkje in de huizen, die bijna overal in Iran op dezelfde manier worden gebouwd. Achter de metalen poort ligt een binnenkoer. Daar wordt gewerkt en geleefd. Vaak vind je er een klein vijvertje of een kippenhok. Rond de koer liggen de kamers waar de bewoners op tapijten op de grond zitten, of slapen op hun matje.
De meeste mensen in het dorp kennen elkaar al generaties lang. Ze vragen elkaar om hulp, vieren samen feest en zorgen voor elkaar. “We hebben samen brood gedeeld,” zegt vader tegen zijn boze buurvrouw. Want van de vriendschappelijke sfeer in het dorp blijft weinig over wanneer er plots veel geld op het spel staat.
Iran is een streng land. De echte leiders zijn er de geestelijken (zeg maar: priesters), die er Ayatollahs worden genoemd. Zij vinden de islamitische godsdienst het belangrijkste in het leven van de mensen, die zich niet te veel mogen laten afleiden door andere zaken. Westerse muziek is er verboden, enkel traditionele dansen zijn toegestaan (zoals op het trouwfeest), westerse tv-programma’s komen er niet op het scherm, alcohol is verboden, en westerse voedingsmerken zijn er eerder zeldzaam. Daarom is het zo’n feestelijke gebeurtenis wanneer Barat Khan met cola trakteert. Zo’n luxe product kan enkel de rijkste man van het dorp zich permitteren. Het lijkt wel of we in een reclamespot voor Coca Cola zijn beland: alle mannen dansen, lachen en klappen terwijl de flesjes worden ontkurkt.