First Nations en hun kijk op de wereld
Regisseur Sophie Farkas Bolla: “Van wie is de aarde? Vanuit een Europees standpunt is de aarde onze eigendom, volgens de First Nations behoren wij allemaal tot de aarde en moeten we voor haar zorgen.” Niimi vat het perfect samen wanneer hij de nachtelijke indringers wegjaagt. “Het land is van niemand. Wij zijn van het land.” Via Asha en Niimi krijgen we een idee over hoe de oorspronkelijke bewoners naar de wereld keken.
De mens en de natuur
Asha staat dicht bij de natuur. Ze kan goed met dieren overweg - ook met de hond Flagrant - en ze vertelt Jules voortdurend over de natuur: ze luistert hoe de bomen praten en lijkt hen zelfs te kunnen verstaan. Samen genieten ze van alles wat de natuur hen biedt: hollen door het bos, verstoppertje spelen tussen de varens, een specht observeren, stokken gooien voor Flagrant, genieten van de vuurvliegjes,... Met hun kennis van de natuur kunnen de inheemse bewoners bovendien veel ziektes genezen.
Ook Niimi voelt nog die band met de natuur. Hij geeft Jules een armband cadeau die ruikt naar gras: “Als je je slecht voelt, moet je de geur van gras inademen; het zal je moed geven.”
Als je vertrouwt op de natuur, kan de natuur jou ook een handje helpen. Zelfs op magische wijze. Wanneer Jules en Asha door woedende houthakkers worden achtervolgd, komt een boomwortel “een handje toesteken”. Is dat pure magie, of besloot de natuur iets terug te geven voor het respect en de eerbied waarmee de First Nations haar behandelen? Ook in Asha’s schuilplaats hangt een magische sfeer. Het is een droomplek waar talrijke planten groeien. Asha heeft zelfs een tamme kikker en je kan er op een schommel zwieren tussen het gebladerte. Sophie Farkas Bolla: “Als kind zag je overal magie. Twee stenen en een boom waren al meteen een poort naar een nieuwe wereld... in onze fantasie. Die manier waarop je als kind de natuur waarneemt, wilde ik weer tot leven wekken. Daar komt soms een beetje magie bij kijken. Zoals wanneer het lijkt of de boomwortels bewegen en we ons afvragen: heb ik dat nou echt gezien?”
In het spirituele leven van de First Nations waren dromen en visioenen heel belangrijk. Ze geloofden in de geesten van de natuur, voor wie ze veel respect hadden. De natuur zorgt ook voor een plek waar je heen kan na je dood, want dan wordt alles weer terug één met de natuur. Asha wil de dode specht niet begraven, maar ze zoekt een mooie boom voor hem uit. “Vogels hebben hun vleugels nodig om naar het land der zielen te vliegen. Goeie reis.”
Met zoveel respect voor de natuur, is het moeilijk om te verdragen hoe de kolonisten en houthakkers met de natuur omgaan. Hun komst gaat altijd gepaard met onheil; telkens wanneer het geluid van boomzagen en hakbijlen weerklinkt, worden Asha en Flagrant er zenuwachtig van. De ontbossing gebeurt zonder enig respect en het resultaat ziet er vreselijk uit: een naargeestig landschap in troosteloze kleuren, met huilende wind en dode takken die als skeletten op de grond liggen. “De houthakkers zijn hier gepasseerd. Alles is dood.” De roofbouw die de mens pleegt op de natuur is voor de inheemse bevolking onmogelijk te begrijpen.