De trein

India wordt doorkruist door spoorlijnen. Voor veel mensen in dit gigantische land (die geen geld hebben voor een auto of vliegtuig) is de trein de enige manier om de enorme afstanden te overbruggen. De treinen in India zitten vaak overvol (tot zelfs op het dak toe) met reizigers die praatjes maken met elkaar, dieren of stapels bagage vervoeren, eten (bij de haltes wordt voedsel verkocht) en slapen. Op de treinen in India wordt volop geleefd.

Voor Samay betekent de trein zijn vervoermiddel naar school (of naar de bioscoop), maar de spoorlijn krijgt ook een centrale plek in het verhaal: Samay dwaalt vaak langs de sporen, hij vindt er allerlei rommel en het is het uitgelezen speelterrein voor hem en zijn vrienden.

Voor vader betekent de spoorweg zijn broodwinning. Op het moment dat de trein aankomt in het station, komt iedereen in actie: vader zet thee, andere verkopers maken hapjes klaar, terwijl goederen (o.a. dozen met films) in- en uitgeladen worden. Het dorp leeft op het ritme van de trein.

Binnenkort wordt alles anders: er komt een nieuwe spoorlijn met een elektrische trein. Goed nieuws voor de modernisering, maar slecht nieuws voor de lokale bevolking, want… “Je vergunning wordt niet verlengd. De treinen stoppen hier niet meer; niemand zal nog uitstappen in dit station.” Zo betaalt een klein dorp de tol van de vooruitgang: de treinen worden comfortabeler en ecologischer, maar vader heeft geen baan meer, het station blijft leeg en voor de dorpelingen is de verbinding naar de stad afgesloten.