De passie van Samay
Tussen Samay en cinema is het liefde op het eerste gezicht. De jongen wordt betoverd door de lichten van de projector, alsof een soort superkracht bezit van hem neemt. Vanaf dan is hij geobsedeerd door cinema en heeft er alles voor over om films te bekijken. Hij steelt geld van vader en spijbelt op school om naar de bioscoop te gaan. De aantrekkingskracht van de films is groter dan zijn angst voor de straf, die onvermijdelijk zal volgen. Hoewel de eigenaar hem tot tweemaal toe (letterlijk) de zaal uitgooit - “Laat je hier nooit meer zien!” - blijft hij terugkeren. De lokroep van de cinema is te sterk. Hij beweegt zoals zijn favoriete filmsterren, hij imiteert hun dansjes en wanneer de held op het scherm in een knokpartij verzeild raakt, knokt Samay met hem mee.
Het kon bijna niet anders of Samay zou gepassioneerd raken door cinema, want hij heeft een grote voorliefde voor twee basiselementen van film:
- Verhalen: Hij vertelt verhalen aan zijn vrienden aan de hand van bv. luciferdoosjes of prentjes op pellicule - elk prentje roept een mogelijk verhaal op.
- Licht: De magie van het licht fascineert hem. Zelfs in de gevangenis doodt hij de tijd door te experimenteren met invallend licht.
Wanneer vader polst naar zijn toekomstdroom, verklaart hij: “Ik wil licht bestuderen. Want van licht komen verhalen, en uit verhalen komen films.”
In de projectiecabine leert hij van Fazal de kneepjes van het vak. Hij ontdekt er ook dat films worden opgeborgen in de ijzeren dozen die per trein worden vervoerd. “Zit de hele film daarin?” Na zijn vrijlating uit de gevangenis kan hij niet meer naar de bioscoop en treurt hij - zonder films heeft zijn leven geen zin meer. Hij wil terug naar de projectiecabine! Bij zijn terugkeer omhelst hij de projector die hij zo heeft gemist. Hij heeft zelfs een dagdroom waarin hij wegzakt in een gigantische berg pellicule. Pan Nalin: “Die scène hebben we opgenomen zonder special effects. We gingen in heel India op zoek naar oude filmkopieën. Dat was een hele uitdaging; de meeste prints werden 10 jaar geleden vernietigd en het kostte ons acht maanden om er genoeg te verzamelen, spoel per spoel. Tijdens de voorbereiding besefte ik hoe gevaarlijk die scène was: je kan je aan die messcherpe randen van pellicule vreselijk snijden; dat kan diepe wonden veroorzaken. Maar onze jonge acteur Bhavin Rabari deed het fantastisch en we hebben de scène wel vijf maal opgenomen.”
Gelukkig begrijpt vader dat de liefde voor cinema niet gesmoord kan worden en helpt hij Samay om zijn droom waar te maken.