First Nations 100 jaar geleden
Het verhaal van Jules speelt zich zo’n 100 jaar geleden af. We zien dat de nazaten van de kolonisten (zoals Jules’ oom) nog steeds op gespannen voet met de oorspronkelijke bevolking leven. Jules’ moeder is dan weer een uitzondering: ze nodigt Niimi uit voor een kop thee en stelt hem voor: “Mijnheer Papati is een indiaan. Hij woonde hier al lang voor het dorp gebouwd werd.” Maar wanneer oom thuiskomt, moet Niimi vertrekken: “Indianen blijven buiten. Ik wil niet meer dat je voor hen zorgt.”
Wanneer Jules de kaart van de streek bekijkt, valt zijn oog op een opvallend woord: "indianenreservaat". Dat is de plek waar First Nations gedwongen moesten gaan wonen. Het ging om een waardeloos stuk grond dat hen door de overheid werd toegewezen en dat veel te klein was om in rond te trekken, zoals de nomadische bevolking dat eeuwenlang heeft gedaan. “Dat is waar die verdomde indianen wonen,” snauwt Jules’ grote broer.
Later komt Jules zelf in het reservaat terecht, waar Niimi en zijn familie voor hem zorgen. De bewoners spreken nog hun traditionele taal, maar verder blijft er van hun traditionele levensstijl niet veel over. “We kleden ons al lang niet meer zo,” zegt Niimi wanneer Jules hem de tekeningen in zijn boek toont.
Regisseur Sophie Farkas Bolla: “De film speelt zich af in de jaren 1940. De beurscrash had enorme werkloosheid veroorzaakt. Daarom schonk de regering van Québec land aan mensen die kleine kolonistendorpen wilden stichten op het grondgebied van de inheemse bevolking. Houtkapbedrijven kregen bosgrond aangeboden, maar ontdekten vervolgens dat er nog mensen woonden. De ontginning van grondstoffen veroorzaakte spanningen tussen de kolonisten en de lokale bevolking.” Dat is precies wat we in 'Avonturen in het land van Asha' zien.
Veel oorspronkelijke bewoner hebben meegevochten in WO I en/of WOII, en dus vinden ze het hoogtijd om als volwaardige burgers behandeld te worden. Steeds luider klinkt de roep voor gelijke rechten en bescherming van hun cultuur. Hoewel hun levensomstandigheden ver onder die van de andere Canadezen liggen, wordt er werk gemaakt van betere gezondheidszorg en een betere schoolsysteem. En in de vroege jaren ‘60 mogen First Nations voor het eerst gaan stemmen. Maar land claims blijven - zoals in de film - het grootste struikelblok. De ruzies over het beschikbare land en de rechten om er hout te kappen gaan onverminderd door.